10/5/2008 - CANIM ANNEM

                      Anne
               Kan ter içinde gece
               Kan ter içinde her yanım
               Her yanım bu gece vurgun içinde 
               Kurşun yemişim, sürgün yemişim
               Bu sana ilk gelişim 
               Vur emriyle düşmüşüm kapına 
               Düşmüşüm kucağına, bu yara sıcak ana 

                                                Yok elimde bir demet menekşe 
                                                 Yok elimde sevdiğin gül şekeri
                                                 Yok işte sana bir şey
                                                  Bilmem ki ne demeli 
                                                  Bir tek ağır yaralı özlemim
                                                 Ve birtek gözlerine sürdüğün gözlerim
                                                 Anne benim, aç kapıyı

                Oğulcuğun, küçük tavşanın, körolmayasıcağın 
                Ölmeyesin, bitmeyesin 
                Yürekyarısı gitmeyesin dediğin 
                Anne benim, aç kapıyı 
                İşte geldim, işte bu sana ilk

                Hep senin için gökyüzünde bir evimiz olsun isterdim 
                Ellerimi açtırıp dua ettirirken

                                                 O küçük evimizde sokulurken göğsüne her gece
                                                  Hani her gece sorduğumda 
                                                  Anne babam nerde
                                                  Nerde kuşların dilinden anlayan adam
                                                  Ve menekşelerle konuşan adam 
                                                  Nerde anne...
                                                  Ve sen bastırıp bağrının kızılca kıyametine acını 


                                                                         ibrahim Sadri

27/4/2008 - SEVMEK DEDİĞİN BÖYLE OLUR.

9/3/2008 - Birazda duygusallık olsun

6/3/2008 - ŞİİR

Keşke dur gitme diyebilseydim.. Keşke... Belki o zaman hayat gözümde ben gibi mavi kalırdı Daha karmaşık renklere bulanmazdı Ve aşklarım da öyle ... Ama yapamadım,yapamadık Sen kalmayı beceremedin, Bense kolundan tutup "DUR!" demeyi ... Defalarca vazgeçmeyi düşündüm, denedim de hatta Bir gün, bir hafta Ayları bulmadı hiç vazgeçme oyunlarım... Dayanamadım ki... Sevgini inkar etmek, unutmak için türlü oyunlar yapmak İçinden çıkamadığım, boğulup kaldığım çoğu zaman karanlıklara sürükledi beni Öyle acıydı ki... Sensiz kalmaktan da beterdi bu karanlık Rengi geceye benzeyen, acısı tıpkı ölümler.. Bu yüzdendi bekli hep sabahlarda, Öğle vakitlerinde kalmak isteyişim.. Ama gelirdi işte geceler ve kaçamazdın zamandan Kendimden korkardım geceleri Zordu kendimle baş başa geceleri sabah etmek Zordu uyumak, Kabusların benden çekip gitmesi Rüyaları beklemek... Hayal bile kurmak yasaktı o gecelerde... Neye izin vardı peki Direnebilirsen eğer Güçlü olabilirsen Sabaha çıkacaksın, Gözlerin güneşi görecek, Ruhun ve bedenin yarına ulaşacak... Bu kadar mıydı? Bu muydu yaşamak..? Bilmiyorum ki Bundan kaç zaman önceydi onu bırakışım Bilmiyorum ki nerede bırakmıştım yaşamımı Bilmiyorum ki ne zaman öldüm ??? alıntı